Sponsored
Home / Novels / Shenba Ninnai Saranadainthen / Shenba Ninnai Saranadainthen -53

Sponsored

Shenba Ninnai Saranadainthen -53

  அத்தியாயம் –53

 

ராஜியும், வித்யாவும் காலை உணவு தயாரித்து கொண்டு இருக்க ராஜி, “என்ன வித்யா மது இன்னும் எழுந்து வரவில்லை மணி ஏழரை ஆக போகுது” எனச் சொல்ல வித்யாவும், “ஆமாம் அம்மா என்னன்னு தெரியலையே?” நான் போய் பார்த்துவிட்டு வருகிறேன்”எனச் சொல்லிவிட்டு மதுவின் அறைக்குச் சென்று பார்க்க மது சோர்ந்த முகத்துடன் படுத்திருப்பதைப் பார்த்து ,அவள் நெற்றியை தொட்டு பார்க்க நெற்றி சூடாக இருந்தது.

 

ராஜியிடம் சென்று சொல்ல ராஜி வந்து மதுவைப் பார்த்துவிட்டு, “என்ன இது இன்னைக்கு அவளை அவங்க வீட்டுக்கு அழைத்துக்கொண்டு போய் விடணும்.  என்ன செய்வது. சரி தேவகி அக்காவுக்குப் போன் செய்து சொல்லிவிடுவோம்” என தேவகிக்குப் போன் செய்து சொல்ல தான் உடனே அஷ்வந்தை அழைத்துக்கொண்டு வருவதாக கூறி போனை வைத்தார்.

 

“அம்மா நான் சித்தார்த் அண்ணாவுக்குப் போன் செய்து சொல்லட்டுமா?” என கேட்க. “வேண்டாம் அவங்க ஜாகிங் தானே போயிருக்காங்க இன்னும் அரைமணி நேரத்தில் வந்திடுவாங்க இருக்கட்டும்” எனச் சொன்னார்.

 

சொன்னபடி தேவகியும், அஷ்வந்தும் வந்து சேர, அஷ்வந்த் மதுவை வந்து பார்த்துவிட்டு “ஒண்ணுமில்ல கொஞ்சம் அலைச்சலில் வந்த பீவர் தான். மூணு நாளில் சரியாகிவிடும்” எனச் சொல்லிவிட்டு மெடிசின் கொடுத்துவிட்டு இறங்கி வர சித்தார்த்தும், ராஜேஷும் வந்து சேர்ந்தனர்.

 

“என்னடா அஷ்வந்த் திடீர்னு வந்திருக்க. வீட்ல எல்லோரும் எப்படியிருக்காங்க?” என கேட்டதும். “நான் மட்டும் இல்லை அம்மாவும் வந்திருக்காங்க. அண்ணி ரூம்லயிருக்காங்க. அண்ணிக்குப் பீவர். அதான் மெடிசின் கொடுத்துவிட்டு வந்தேன்” என்றான்.

 

“பீவரா? நான் போய் பார்த்துவிட்டு வரேன்” எனச் சொல்லிவிட்டுச் சித்தார்த் மதுவின் அறைக்குச் சென்றான். தன் அம்மாவிடம் பேசிவிட்டுத் துவண்ட கொடியைப் போலயிருந்தவளை நெற்றியில் தொட்டு பார்த்துவிட்டு “வித்யா நீ கொஞ்சம் மது கூடவே இரு நான் கொஞ்சம் நேரத்தில் வந்து விடுகிறேன்” எனச் சொல்லிவிட்டுச் சென்றான்.

 

தன் அம்மாவிடம் சிறிது நேரம் பேசியவன் குளித்துவிட்டு மது அருகில் வந்து அமர்ந்துகொண்டான். பெரியவர்கள் அனைவரும் பேசி மதுவின் உடல்நிலையைக் கருத்திற் கொண்டு மதுவை வீட்டிு அழைத்து செல்வது மேலும் நான்கு நாட்கள் தள்ளி வைத்தனர்.

 

அடுத்து வந்த இரண்டு நாட்களும் நேரத்திற்கு மதுவிற்கு மருந்து கொடுப்பது, சித்தார்த்தின் பொறுப்பாக ஆயிற்று. மது சற்று தெளியும் வரை சித்தார்த்தே அனைத்தையும் கவனித்துக்கொண்டான். சித்தார்த்தின் இந்தக் கவனிப்பு மதுவிற்குச் சற்று தயக்கத்தை கொடுத்தாலும், அவனிடம் அவன் கேட்கும் கேள்விக்குப் பதில் சொல்லும் நிலையில் கொண்டுவந்து நிறுத்தி இருந்தது.

 

மது உடல் நன்கு தேறியதும், நல்ல நாளில் இருவரையும் வீட்டிற்கு அழைத்து செல்ல வந்தனர். சுபா ராஜியிடம், “சித்தி அம்மா உங்க எல்லோரையும் இன்னைக்கு நம்ம வீட்டிலேயே தங்கிட சொன்னாங்க”

 

ராஜி, “இருக்கட்டும் சுபா. நாங்கதான் திரும்ப நாளைக்கு வருவோமே” என்றார்.

 

சுபா, “இல்ல சித்தி! நீங்கள்லாம் இருந்தா மதுவுக்கு கொஞ்சம் ஆறுதலாக இருக்கும். அதனால் தான் சொல்கிறேன். நீங்க என்ன சொல்றீங்க விமலாம்மா?” என கேட்டதும்.

 

“இல்ல சுபா இப்போ நீங்க  அழைத்துக்கொண்டு  போங்க. நாளைக்கு மதியம் நாங்க வருகிறோம்” என்றதும் சுபாவும் அரைமனதாக ஒத்துக்கொண்டு இருவரையும் அழைத்துக்கொண்டு கிளம்பினர்.

 

மது அனைவரிடமும் ஆசிர்வாதம் வாங்கிக்கொள்ள விமலா, சுபாவிடம், “ஒரு நிமிஷம் சுபா மதுவிடம் கொஞ்சம் பேசிவிட்டு அனுப்புகிறேன்” என்றார்.

 

சித்தார்த் பெரியவர்களுடன் பேசிகொண்டிருக்க, மதுவை அழைத்து சென்ற விமலா, “மது உன் மனதில் கவலை, சஞ்சலம் இருக்கலாம். எங்கள் எல்லோர் மேலும் கோபமும் இருக்கும். என்றதும் நிமிர்ந்து பார்த்தவளை, கண்டிப்பாக இருக்கும். பழசயெல்லாம் கனவாக நினைத்து மறந்துவிட்டு கிடைத்திருக்கும் நல்ல வாழ்க்கையை சந்தோஷமாக ஏற்றுக்கொள். இனி, மேல் இதுதான் உன்னோட வாழ்க்கை. அந்த வாழ்க்கையை சந்தோஷமாக வாழ்வதும், சங்கடப்படுத்திக் கொள்வதும் உன் கையில்தான் இருக்கிறது.

 

அதுமட்டும் இல்லைடா, சந்தோஷம் துக்கம் எல்லாமே நாமளே நமக்கு ஏற்படுத்தி கொள்வது தான். உன்னை மற்றவர்கள் புரிந்து நடந்துகொள்ள வேண்டும் என நினைக்காமல் நீ மற்றவர்களை புரிந்து அனுசரித்து நடந்துகொள்ள முயற்சி செய். நான் சொல்லவருவது உனக்குப் புரிந்திருக்கும். புத்திசாலித்தனமா நடந்து நல்ல பேர் எடு. இனி, அவங்கதான் உன்னுடைய முதல் சொந்தம். உன்னால் எல்லோருக்கும் நிம்மதியும், சந்தோஷமும் வரும்படி இருக்கணும்.

 

மேகலா, “என்ன ஆன்ட்டி இன்னும் உங்க பொண்ணுக்கு அட்வைஸ் முடியலையா?” என கேட்டுக்கொண்டே அங்கு வர விமலா கலங்கிய கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டு “கிளம்புடா மது” என்றதும், மது விமலாவை சேர்த்தணைத்துக்கொண்டு அழ விமலா, “என்ன மதும்மா,எதுக்கு அழற. இங்கேயே பக்கத்தில் தானேயிருக்கிறோம். நீ நினைக்கும் போது எங்களை வந்து பார்த்துக்கலாம். நாங்களும் அடிக்கடி வந்து உன்னைப் பார்த்துக்கொள்வோம்” என சமாதனம் சொல்ல

 

“எப்படிம்மா உங்க எல்லோரையும் விட்டுவிட்டு நான் இருப்பேன்” என அழுகையோடுச் சொல்ல.

 

அங்கே வந்த ராஜி, “என்ன மது நீ என்ன தனியாகவா இருக்க போகிறாய். உனக்குப் புதுசா எவ்வளவு சொந்தம் வந்திருக்கு. தேவகி அக்கா உன்னைத் தன் பொண்ணு மாதிரி பார்த்துப்பாங்க. எல்லாவற்றிற்கும் மேல சித்தார்த் இருக்கார். உன்னைப் பத்திரமா பார்த்துப்பார். கண்ணைத் துடை. நாங்க எல்லோருமே இப்போ உன்கூட வரப்போகிறோம். அப்புறம் என்ன. வா நேரம் ஆகுது” எனச் சொல்லி அழைத்துக்கொண்டு வர, ராஜேஷையும், தீபக்கையும் பார்த்ததும் தானாக அழுகை வர அங்கே சித்தார்த்தும் நின்றிருப்பதை  பார்த்தவள் த்ன்னைக் கட்டு படுத்திக்கொண்டாள்.

 

சித்தார்த்தின் கையை பிடித்த ராஜேஷ், “சித்தார்த் என தங்கையை பத்திரமா பார்த்துக்க அப்படின்னு நான் உனக்குச் சொல்லவேண்டியது இல்லை. ஆனாலும் சொல்கிறேன், அவ கொஞ்சம் படபடன்னு பேசுவா ஆனால், மனதில் எதையும் வைத்துக்கொள்ள மாட்டாள். அவ ஏதாவது உன்னிடம் கடுமையாக நடந்துகொண்டாலும் நீ கொஞ்சம் அவளை பொறுத்துக்கோ சித்தார்த்” என்றவன் மதுவின் கையை பற்றி சித்தார்த்தின் கைகளில் ஒப்படைத்தான்.

 

“நான் பத்திரமாக பார்த்துக்கொள்கிறேன் ராஜேஷ்” என்றவன் கண் கலங்கிய மதுவின் தோளை ஆதரவாக தட்டிகொடுத்தான். தீபக்கை பார்த்து, “நான் கிளம்பறேன் அத்தான்” என்றவளைப் பார்த்து, “மது, நாம் பார்க்கும் எல்லா விஷயத்தையும் நாம பார்க்கும் விதத்தில் பார்த்தால்,அதில் இருக்கும் நல்லதும், கேட்டதும், ஒற்றுமையும், வேற்றுமையும் தனித்தனியாக தெரியும். எல்லாம் நாம் பார்க்கும் விதத்தில் தான் இருக்கு. அதனால் அதையும் இதையும் போட்டு குழப்பிக்கொள்ளாமல் தெளிவாக சிந்தித்து நல்ல முடிவு எடு” என அவளுக்கு மட்டும்புரியும் விதத்தில் சொன்னான்.

 

சுபாவும், ஹரியும் ஒரு காரில் செல்ல, சித்தார்த் தன்னுடைய காரில் மதுவுடன் கிளம்பினான். பின்னாலேயே மற்றவர்களும் அவர்களை தொடர்ந்து சென்றனர். ஆரத்தி எடுத்து சித்தார்த், மதுவை அழைத்து சென்றனர். மது பூஜையறையில் விளக்கேற்றிவிட்டு வந்து ஹாலில் சோஃபாவில் அமர, அங்கு வந்த சித்தார்த் இயல்பாக அவள் அருகில் வந்து அமர்ந்தான். சித்தார்த்தின் அருகாமை மதுவிற்குள் பதட்டத்தை ஏற்படுத்தியது.

 

ஆனால், சித்தார்த்தோ எந்தவிதமான தயக்கமும் இல்லாமல் அனைவரிடமும் பேசிகொண்டிருந்தான். அதேநேரம் ஜீவாவும், ரமேஷும் வந்தனர். ஜீவா உள்ளே நுழையும் போதே, “என்னடா புது மாப்பிள்ளை எப்போ வந்தாய்? எப்படியிருக்கிறாய்?” என கேட்டுக்கொண்டே வர,அதுதான் சமயம் என மது எழுந்து , “வாங்க ஜீவாண்ணா, ரமேஷண்ணா, எப்படியிருக்கீங்க?” என்றாள்.

 

இருவரும் புன்னகையுடன் , நான் நல்லாயிருக்கேன் மது நீ எப்படியிருக்க?” என விசாரிக்க. நான் நல்லாயிருக்கேன். உட்காருங்க” என அவர்களை உபசரித்துவிட்டு கிச்சனுக்குச் சென்றாள். அங்கு தேவகி சமையலை மேற்பார்வை செய்துகொண்டிருக்க ராஜியும், விமலாவும்,அவருடன்  பேசிகொண்டிருந்தனர்.

 

“என்ன மது எழுந்து வந்துவிட்டாய்” என தேவகி கேட்க, “ஜீவாண்ணாவும், ரமேஷண்ணாவும்  வந்திருக்காங்கஅத்தை அதான் காஃபி போட்டு கொண்டுப் போகலாம்னு வந்தேன்” என்றாள்.

 

“நீ இரும்மா நான் கொடுத்தனுப்புகிறேன்” என்றவர் வேலையாட்கள் மூலமாக கொடுத்தனுப்பினார். “நீ போய் சுபா, மீராவோட பேசிகொண்டிரு மது” என்றவர், நேத்ராவை அழைத்து அவளுடன் மதுவை அனுப்பிவைத்தார்.

 

சந்த்ருவும், ஈஸ்வரனும், சித்தார்த்தின் தந்தையுடன் அமர்ந்து பேசிகொண்டிருக்க, அத்வைதும், ஹரியும் சித்தார்த்தின் அறையை அலங்கரித்துக்கொண்டிருந்தனர் . சித்தார்த் ஜீவா, ரமேஷுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். இரவு உணவுக்குப் பின் ஜீவாவும், ரமேஷும் கிளம்பிவிட,  அத்வைத், சித்தார்த்தை அழைத்தான். தன் அறைக்குச் சென்ற சித்தார்த் அங்குச் செய்திருந்த அலங்காரத்தைப் பார்த்து, “என்ன அண்ணா இது? இப்போ எதுக்கு இப்படி அலங்காரம் செய்யணும்? அவளே மனசு கஷ்டப்படும்னு தானே கல்யாணமே சிம்புளா செய்தோம்” என சற்று கோபத்தோடு கேட்க.

 

ஹரி, “சித்தார்த், இதுக்கு எதுக்கு டென்ஷன் ஆகற. போ போய் ரெடியாகு” என்றதும் ஏதும் சொல்லாமல் முணுமுணுத்தபடிசென்று குளித்துவிட்டு பட்டுவேட்டி சட்டையில் வந்தான். ஆனாலும் அவன் கோபம் குறையவில்லை. ஏற்கெனவே முறுக்கிகொண்டிருக்கிறாள். இன்னும் இதையெல்லாம் பார்த்தால் அவ்வளவுதான். வேப்பிலை எடுக்காத குறையாக ஆடினாலும் ஆடுவாள் என எண்ணிக்கொண்டு சோஃபாவில் அமர்ந்தான்.

 

சுபா, மீராவின் லேசான ஒப்பனையிலேயே தேவதையாக தெரிந்தவளை ராஜி கன்னத்தை வழித்து திருஷ்டி கழித்துவிட்டு , “மதும்மா. சொன்னதெல்லாம் புரிந்தது இல்லையா. நாங்க இப்போ கிளம்பறோம். நாளைக்கு வருகிறோம்” எனச் சொல்லிவிட்டுச் சுபாவையும்,மீராவையும் அழைத்துபோக சொன்னார்.

 

இருவரும் மதுவை அழைத்து சென்று சித்தார்த்தின் அறையில் விட்டுவிட்டுச் சென்றனர். அறையின் விஸ்தரிப்பையும், செய்திருந்த அலங்காரத்தையும் பார்த்த மதுவின் இதயம் மேலும் வேகமாக துடிக்க ஆரம்பித்தது. சற்று தைரியத்தை வரவழைத்துக்கொண்டு சித்தார்த் எங்கே இருக்கிறான் என கண்கள் தேட  சித்தார்த் பால்கனியில் நின்றுகொண்டு யாருடனோ மொபைலில் பேசிகொண்டிருந்தான். களைப்பாக இருப்பது போல தோன்ற சோஃபாவில் அமர்ந்து கண்களை மூடிக்கொண்டாள்.

 

அதன் பிறகு எவ்வளவு நேரம் ஆனதோ சித்தார்த் உள்ளே வர அங்கே சோஃபாவில் அமர்ந்திருந்த மதுவைப் பார்த்துவிட்டு புன்சிரிப்புடன் அவள் அருகில் வந்து அமர்ந்தான்.

 

வெண்பட்டில் தேவதை போலயிருந்தவளைக் காதலுடன் பார்த்தவன், மெதுவாக “மது” என அழைத்தும், அந்த குரல் அவனுக்கே கேட்டிருக்குமோ என்னவோ ஆனால், மது வாரிசுருட்டிக்கொண்டு எழுந்தவள், சித்தார்த் தன் அருகில் அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்ததும், எழுந்து ஓரடி விலகி நின்றுகொண்டாள். ஒருபக்கம் மதுவின் செய்கை சிரிப்பை வரவழைக்க மறுபக்கம் ஈவ்னிங் என் பக்கத்தில் உட்கார முடிந்தது. இப்போ உட்கார முடியவில்லையோ என எண்ணியவனுக்கு அவளை கொஞ்சம் சீண்டி பார்க்க தோன்றியது.

 

“என்ன மது எழுந்து நின்றுவிட்டாய்? மரியாதை மனதில் இருந்தால் போதும். உட்கார்” என்றதும் அவனது வார்த்தைகள் மதுவை சீண்டிவிட,சோஃபாவில் அமர்வதாக எண்ணிக்கொண்டு விறைப்பாக அமர்ந்தவள், பொத்தென கார்பெட்டில் அமர்ந்தாள். அதற்குள் சமாளித்த மது,அப்படியே சோஃபாவில் சாய்ந்து அமர்ந்துகொண்டாள்.

 

சித்தார்த்திற்கு சிரிப்பாக வர கஷ்டப்பட்டு அடக்கிகொண்டு, “இப்போதானே சொன்னேன் மரியாதை மனதில் இருந்தால் போதும் வந்து மேலே உட்கார்” என்றான்.

 

மது பட்டென, “எனக்கு கீழே உட்கார்ந்தால் வசதியாக இருக்கும் அதனால் தான் கீழே உட்கார்ந்தேன்” என வீம்பாக கூற, “சரி அப்போ நானும் கீழேயே உட்கார்ந்துகொள்கிறேன். என்னில் பாதி நீயே கீழே உட்கார்ந்து இருக்கிறாய் அப்புறம் நான் மட்டும் எப்படி மேலே உட்காருவது?” எனச் சொல்லிக்கொண்டே தரையில் மதுவின் அருகில் அமர்ந்தான்.

 

சற்று நகர்ந்து அமர முயன்ற மதுவின் கையை பிடித்து தன் கைகளில் வைத்துக்கொள்ள, மதுவிற்குப் பயத்தில் இதயம் வேகமாக அடித்துக்கொண்டது. அவன் கைகளில் இருந்து தன் கையை எடுக்க முயல சித்தார்த் விடாமல் கையை பற்றி திருப்பி அவள் உள்ளங்கையில் தன் ஆள்காட்டிவிரலால் கோடுப் போட மது குறுகுறுப்பில் தன் கையை இழுக்க என இருக்க, சித்தார்த், “ஏன் மது நம்ம கல்யாணம் ரொம்ப சிம்புளா முடிந்து விட்டதேன்னு உனக்குக் கவலையா?” என கேட்க

 

மது எரிச்சலுடன், “கவலையா, எனக்கா, ச்சே ச்சே அப்படியே சுவிட்சர்லான்ட் பனிமலையில் நின்னா மாதிரி குளுகுளுன்னு இருக்கேன். எனக்கென்ன கவலை” என வெடுக்கென சொன்னாள்.

 

“ஆஹ்… ஸ்விஸ்ன்னு சொன்னதும் தான் ஞாபகம் வருது, நாம ரெண்டு பேரும் ஹனிமூன் எங்கே போகலாம் சொல்லு?” என உள்ளங்கையில் கோடுபோடுவதை விட்டுவிட்டு விரலில் சொடுக்கெடுத்தபடி கேட்க, தைரியத்தை வரவழைத்துக்கொண்டு “கொஞ்சம் கையை விட்டுவிட்டு பேசறீங்களா?” என கேட்க

 

“நோ மது அதுமட்டும் முடியாது. உன்னைக் கடைசிவரை கைவிடாமல் காப்பாற்றுவேன் அப்படின்னு உன் கழுத்தில் தாலி கட்டும் போதும்,அக்னியை வலம் வரும் போதும் மந்திரம் சொல்லி உன் கையை பிடித்திருக்கேன் என்னைப் போய் என்ன வார்த்தைச் சொல்லிவிட்டாய் மது?”என மிகவும் கவலையுடன் கேட்டதும், மது “ஐயோ…! கடவுளே என்னை ஏன் இப்படி சோதிக்கிறாய்” என முணுமுணுத்துக்கொண்டே தலையில் கை வைத்துக்கொண்டு அமர்ந்துவிட்டாள்.

 

ஆனாலும் சித்தார்த் அதைக் கண்டுகொள்ளாமல், “என்ன மது ஒண்ணுமே சொல்லமாட்டேன்ற? எங்கே போகலாம். இப்போதைக்கு இந்தியாலேயே ஏதாவது ஒரு இடத்திற்குப் போகலாம். கொஞ்சம் நாள் ஆகட்டும், ஒரு ஃபாரின் ப்ராஜெக்ட் ஒண்ணு வரும் போல தெரியுது,அதோட சேர்த்து நம்ம ஹனிமூனையும்  வைத்துக்கொள்ளலாம்” என அவன் பாட்டுக்குச் சொல்லி கொண்டிருக்க மது கண்ணை மூடி தலையில் கை வைத்துக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தாள்.

 

திரும்பி மது அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்தவன், “என்னடா மது தூக்கம் வருதா?” என்றதும் மது அவசரமாக “இல்லையே, எனக்கு தூக்கமெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல. உங்களுக்கு தூக்கம் வந்தால் நீங்க போய்ப் படுத்துக்கோங்க” எனச் சொல்ல.”ரொம்ப நல்லதா போச்சு எனக்கும் தூக்கம் வரலை, தூக்கம் வரும் வரை நாம ரெண்டு பேரும் கொஞ்சம் பேசிகொண்டிருக்கலாம்” என்றதும் மதுவிற்கு என்ன சொல்வது என்றே தெரியவில்லை. பேசாமல் அமர்ந்திருப்பவளைப் பார்த்தவன் அடுத்த கேள்விக்குத்தாவினான்.

 

“ஏன் மது உனக்கு நல்லா சமைக்க வருமா?” என கேட்டதும்,

 

“ரொம்பப் பிரமாதமாக சமைக்க வராது.ஏதோ சாப்பிடும் அளவுக்குச் சமைப்பேன்” என்றாள்.

 

“ஒஹ்… சாப்பிடும் அளவுக்குச் சமைப்பாயா?காஃபி போட தெரியுமா?” என்றான்.

 

“திரும்பி அவனைப் பார்த்து முறைத்துக்கொண்டே, “காஃபி நல்லாவே போட தெரியும்” என்றாள்.

 

“வெரி குட், சரி காஃபியில் எத்தனை ஸ்பூன் உப்பு போட்டு குடிப்ப?” என கேட்டதும் மதுவும் சட்டென, “ஒரு ஸ்பூன் போட்டுக்குவேன்” என்றதும் சிரித்தவன், “நானெல்லாம் காஃபியில் சர்க்கரை தான் போட்டு குடிப்பேன். உப்பெல்லாம் போட்டு குடிக்கமாட்டேன்” என்றதும் மது எரிச்சலுடன், “என்ன சமையலுக்கு ஆளா எடுக்குறீங்க? இப்படியெல்லாம் எடக்குமடக்கா கேள்வி கேட்கிறீர்கள்? இதெல்லாம் ஒரு கேள்வி,அதுக்கு சிரிப்போட பதில் வேற” என பொரிந்தாள்.

 

“நான் என்னதான் செய்யட்டும்? நீதான் என் முகத்தைப் பார்த்தாலே திருப்பிகிட்டுப் போற. அந்த லட்சணத்தில் உன்னிடம் ரொமான்ஸ் ஆகவா பேசமுடியும்? சினிமால வரா மாதிரி பக்கம் பக்கமா லவ் டயலாக் பேசனும்னு நெஞ்சு நிறைய ஆசை  இருக்கு. ஆனாலும் எல்லாத்தையும் உனக்குப் பயந்தே கன்ட்ரோல் பண்ணிக்க வேண்டியதாக இருக்கு.நீ மட்டும் உம்ன்னு ஒரு வார்த்தைச் சொல்லு காதல் வசனமா பேச நான் ரெடி” என காதலுடனும், ஏக்கத்துடனும் சொன்னவனின் முகத்தை நிமிர்ந்து பார்க்க தைரியம் இல்லாமல், “ப்ளீஸ், ஏன் இப்படி பேசிகிட்டு இருக்கீங்க? என்றவளின் கண்கள் கலங்கின.

 

அதைக் கண்ட சித்தார்த் அவள் கண்ணீரை துடைக்க துடித்த கைகளை அடக்கிக்கொண்டு அவளது மன நிலையை மாற்றும் பொருட்டு,கைகள் இரண்டையும் உயர்த்தி சோம்பல் முறித்தவன். “ஹப்பா… எனக்கு தூக்கமாக வருது. நான் தூங்க போகிறேன் மது. நீதான் சாதரணமா என்னோடு பேச கூட பைசா கேட்பாய் போல. நீ எங்கே என் பெட்ல என் பக்கத்தில் படுப்பாய். நீ ஒரு பெட்ஷீட்டை போட்டு கீழே படுத்துக்கொள். இல்லையென்றால் இந்த சோஃபாவில் படுத்துக்கொள்” என்று சொல்லிவிட்டு எழுந்தவனை தொடர்ந்து எழுந்த மது , “இங்கே பாருங்க எனக்கு கீழே படுத்தோ, சோஃபாவில் படுத்தோ பழக்கம் கிடையாது. நான் பெட்ல தான் படுப்பேன். உங்களுக்கு வேண்டுமானால் என் பக்கத்தில் படுக்க பிடிக்கவில்லை என்றால் நீங்க கீழே படுங்க. நான் பெட்டில் தான் படுப்பேன்” எனச் சொன்னவள் நேராக சென்று கட்டிலின் ஒரு பக்கத்தில் அமர்ந்து தன் கழுத்து காதில் இருந்த நகைகளை அவிழ்த்து கொண்டிருந்தாள்.

 

சித்தார்த் சிரித்தபடி, எனக்குத் தெரியாத மது உன்னைப் பற்றி நான் என்ன சொல்வேனோ அதுக்கு நேர்மாறாக தானே செய்வாய் அதனால் தானே நான் அப்படி சொன்னேன். சுரேஷ் உனக்கு ஒரு தேங்க்ஸ்.டிப்ஸ் கொடுத்ததற்கு என எண்ணிகொண்டே, “ஓகே, எனக்கு ஒண்ணும் ப்ரோப்ளம் இல்லை. நீ தாராளமா பெட்லையே படுத்துக்கோ. நான் எல்லாவற்றையும் உன் கூட ஷேர் பண்ணிக்க தயார். சிலரை மாதிரி நான் என் ரூமை யாருக்கும் கொடுக்க மாட்டேன்னு, பிடிவாதம் பிடிக்க மாட்டேன்” எனச் சொல்லிகொண்டே கட்டிலில் அமர்ந்தவன் மதுவைப் பார்க்க மது தன் வேலையை சில நொடிகள் நிறுத்திவிட்டு பிறகு தொடர்ந்தாள்.

 

“எனக்கு ஏசி பிடிக்காது. அதனால் கொஞ்சம் ஏசியை நிறுத்துறீங்களா?” என திரும்பாமலேயே கேட்டதும்.

 

“அதுமட்டும் முடியாதே, எனக்கு ஏசி இல்லைன்னா தூக்கமே வராது” என்றதும் மது கோபத்துடன், “எனக்கு நைட் குளிரினால் என்ன செய்வது?” என்றாள்.

 

“நான் தான் உன் பக்கத்திலேயே இருக்கேனே அப்புறம் குளிரினால் என்ன செய்வது என்று என்ன கேள்வி?” என கேட்டதும், “என்ன என்ன சொல்றேங்க என பதட்டத்துடன் சித்தார்த்தை திரும்பிப் பார்க்க அவனோ படித்துக்கொண்டிருந்த புத்தகத்திலிருந்து கண்ணை அகற்றாமலேயே , “உனக்குக் கற்பனை சக்தி அதிகம்னு எனக்குத் தெரியும், ஆனாலும் உனக்கே இது கொஞ்சம் ஓவராக தெரியவில்லை. நான் சொல்ல வந்தது, என்னிடம் கேட்டால் நான் ப்ளங்கெட் எடுத்து கொடுக்க மாட்டேனா? என்ற அர்த்தத்தில் தான்” எனச் சொல்லி விட்டு அவன் சிரிப்பை அடக்க முயல்வதைக் கண்ட மது, பார்க்க தான் என்னவோ ஒண்ணும் தெரியாத மாதிரி இருக்கார். ஆனாலும் லொள்ளு அதிகம் தான். என எண்ணிகொண்டே அவன் எடுத்துகொடுத்த ப்ளங்கெட்டை மூடிக்கொண்டு சித்தார்த்திற்கு எதிர்புறமாக திரும்பி படுத்துக்கொண்டாள்.

 

என்னவோ காலையிலிருந்து இருந்த தயக்கம், பயம், பதட்டம் எல்லாம் இப்போது சற்று குறைந்தது போலயிருந்தது. அந்த நிம்மதியுடன்,கண்ணை மூடியவுடன் தூங்கிவிட்டாள். சற்றுநேரம் புத்தகம் படித்துக்கொண்டிருந்தவன், திரும்பி மதுவைப் பார்க்க, தூக்கத்தில் இவன் புறமாக திரும்பி படுத்தவளின் முகத்தில் புரண்ட முடியை மெல்ல ஒதுக்கிவிட்டவன், மது இப்போ என்னோட பெட்டை ஷேர் பண்ணிக்கிட்டு இருக்க, கூடிய சீக்கிரம் எல்லா விஷயத்திலும் நடக்கும், என எண்ணி சிரித்துக்கொண்டே எழுந்து ஏசியை நிறுத்தியவன், ஃபானைப் போட்டுவிட்டு பால்கனி கதவைத் திறந்துவிட்டான். குளிர்ந்த காற்று இதமாக உடலை தழுவி செல்ல அதை நின்று ரசித்தவன், அறைக்குள்ளே வந்து விளக்கை அணைத்துவிட்டு வந்து படுத்தான். மதுவின் அருகாமையே அவனுக்கு இதம் அளிக்க அவளது மனம் விரைவில் மாறும் என்ற நம்பிக்கையுடன் படுத்ததும் உறக்கம் அவனைத் தழுவியது.

 

காலையில் மது எழுந்துகொள்ளும் போது சித்தார்த் அறையில் இல்லை. மது தன் வேலைகளை முடித்துக்கொண்டு கீழே பூஜையறைக்கு வந்தவளை அங்கிருந்த தேவகி புன்னகையுடன் எதிர்கொண்டு, “என்ன மதும்மா சீக்கிரம் எழுந்துவிட்டாய்? இன்னும் கொஞ்சநேரம் தூங்கி இருக்கலாமே?” என கேட்டதும்

“நான் எப்போதும் இந்த நேரத்திற்கு எழுந்துவிடுவேன் அத்தை” என்றவள் சுலோகம் சொல்லிவிட்டு ஹாலுக்கு வந்தாள். தேவகி பெருமையுடன் மதுவைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

 

சுபாவும் தன் அறையிலிருந்து அருவை தூக்கிக்கொண்டு வெளியே வர மது, “குட் மார்னிங் சுபா அண்ணி” என்றதும், சுபாவும், “குட் மார்னிங் மது” என்றதும் மது அருந்ததியை வாங்கிக்கொண்டாள். “என்னடா குட்டி அம்மாவை தூங்க விடவில்லையா?” என கேட்டதும் குழந்தையும் சிரித்துக்கொண்டே “ஆமாம்” என மழலையில் சொல்ல அந்த மழலையை ரசித்த மது, “என் செல்ல குட்டி சிரிக்கிற” எனச் சொல்லிகொண்டே குழந்தையின் மூக்கை பிடித்து ஆட்டினாள்.

 

“அண்ணி நீங்க இன்னும் கொஞ்சநேரம் ரெஸ்ட் எடுத்துக்கோங்க. இந்த குட்டி பொண்ணை நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன்” எனச் சொல்லவும், “ரொம்பத் தேங்க்ஸ் மது! கொஞ்சநேரம் பார்த்துக்கோ” என்ற சுபா மீண்டும் தன் அறைக்குச் சென்றதும், மது கிச்சனுக்குச் சென்று அருந்ததிக்குப் பால் கலந்து எடுத்துவந்தாள்.

 

பாலைப் பார்த்ததும் குழந்தை ஓட, மதுவும் பின்னாலேயே ஓடி, தாஜா செய்து பாலை முழுதுமாக குடிக்கவைத்தாள். பூஜையறையிலிருந்து தேவகி வெளியே வந்ததும் தனக்கும் அவருக்கும் சேர்த்து காஃபி கலந்து கொண்டுவந்து தன் அத்தைக்கு கொடுத்தாள்.

 

வாங்கிக்கொண்ட தேவகி, காஃபியை ஒரு வாய் குடித்துவிட்டு ரொம்ப நல்லாயிருக்கு மது” என பாராட்ட மதுவும் சிரித்துக்கொண்டே, “தேங்க்ஸ் அத்தை!” என்றாள்.

 

இருவரும் பெசிகொண்டிருக்க மது, “அத்தை இன்னைக்குக் காலையில் என்ன மெனு சொல்லுங்க, இன்னைக்கு நான் தான் சமைப்பேன்” என்றதும்.

 

“இனி, காலம் பூரா வேண்டாம் வேண்டாம்னு சொன்னாலும் சமைத்து தான் ஆகணும். அதனால் கொஞ்சம் நாளைக்கு நீ ரெஸ்ட் எடுத்துக்கோ” என்றார்.

 

எனக்கு சும்மா இருந்தால் போரடிக்குமே அத்தை” என்றவளை மாடியிலிருந்து இறங்கிக்கொண்டிருந்த மீரா, “என்ன புது கல்யாணபொண்ணுக்குப் போரடிக்குதா? நல்ல கதையாயிருக்கே? நீ சித்தார்த்தை நல்லா கவனித்துக் கொள். சித்தார்த் உனக்குப் போரடிக்காமல் பார்த்துப்பார்” என்றதும் மது தலையைக் குனிந்துகொண்டாள். “ஒஹ்.. பொண்ணுக்கு வெட்கமா?” என மீரா சிரித்தாள்.

 

“சரி மது! உன் ஆசையை ஏன் கெடுக்கணும்? இன்னைக்கு உன் சமையல்” எனச் சொல்லி மெனு சொல்லிவிட்டு “தக்காளி சட்னி சித்தார்த்துக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும் அதை செய்துவிடு” எனச் சொல்லி முடித்ததும். மதுவிற்குத் தக்காளி சட்னி சித்தார்த்துக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும் என்ற வரியே மீண்டும் மீண்டும் மனதில் ஓடியது.

 

மூவரும் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருக்க மது அருந்ததியை மடியில் வைத்துக்கொண்டிருந்தாள். சித்தார்த், ஹரி, அத்வைத், அஷ்வந்த் நால்வரும் ஜாகிங் முடித்துவிட்டு உள்ளே வர, அனைவரும் அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்ததும், நால்வரும் வந்து அமர்ந்தனர். சித்தார்த் மது பக்கத்தில் அமராமல் அவள் அமர்ந்திருந்த சோஃபா கைப்பிடியில் அமர்ந்து கொண்டு அருந்ததியை கொஞ்ச மதுவிற்கு என்ன இது இவ்வளவு பேர் இருக்கிறார்கள் இப்படிச் செய்கிறானே? என தர்ம சங்கடத்துடன் உட்காரவும் முடியாமல் எழுந்து செல்லவும் முடியாமல் தடுமாறினாள். ஆனால், மற்றவர்கள் இவர்கள் இருவருமிருந்த பக்கம் திரும்பக்கூட இல்லை.

 

அஷ்வந்த், “என்னம்மா எல்லோரும் சேர்ந்து யாரை வம்பு வலித்துக் கொண்டிருந்தீர்கள்?” என்றான்.

 

“இல்லடா, நம்ம மது தான் இன்னைக்குச் சமைக்கப் போறாளாம் அதான் என்ன செய்யணும்னு கேட்டா நான் சொல்லிகொண்டிருந்தேன்.” என்றார்.

 

மதுவின் பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த சித்தார்த், “ஏன் இந்த விஷப்பரிட்சை? நாங்களெல்லாம் நல்லாயிருப்பது உனக்குப் பிடிக்கவில்லையா?” என மதுவைப் பார்த்து கேட்டான். மது சித்தார்த்தை முறைக்க,

 

“டேய்! காஃபி போட்டுக் கொண்டுவந்தா எவ்வளவு நல்லா போட்டிருந்தா தெரியுமா?” என தேவகி மதுவிற்குப் பரிந்துவர, “அப்போ அண்ணி எனக்கு நீங்களே காஃபி போட்டு கொண்டு வரீங்களா?” என்றான்.

“கண்டிப்பா” என எழுந்தாள்.

 

“மது எனக்குக் காஃபி ஸ்ட்ராங்கா இருக்கட்டும். ஆனால், இங்கே வேண்டாம் எனக்கு ஸ்பெஷலாக ரூம் சர்வீஸ்” எனச் சொல்லிவிட்டு எழுந்து சென்றான் சித்தார்த்.

 

மீராவும், சுபாவும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துச் சிரித்துக்கொள்ள, தேவகி கவனமாக கடைக்குட்டி மகனுடன் பேசுவதைப் போலப் பாவனைச் செய்ய, எரிச்சலுடன் கிச்சனுக்குச் சென்றாள் மது.

 

‘ரூம் சர்வீஸாம் ரூம் சர்விஸ். இது என்ன ஹோட்டலா ரூம் சர்வீஸ் பண்ண?’ என முனகிக்கொண்டே அனைவருக்கும் காஃபியைக் கொடுத்துவிட்டு மீண்டும் கிச்சனுக்குச் சென்றாள்.

 

‘நேத்து என்ன கேட்டீங்க? காஃபில எத்தனை ஸ்பூன் உப்பு போட்டுக் குடிப்பன்னு தானே. இன்னைக்குத் தெரியும் யாரு எத்தனை ஸ்பூன் உப்பு போட்டுக் காஃபி குடிக்கப் போறாங்கன்னு’ என சினந்துகொண்டே இரண்டு ஸ்பூன் உப்பை போட்டுக் கலக்கி எடுத்துக்கொண்டு அறைக்குச் சென்றாள்.

 

சித்தார்த்திடம் கொடுத்துவிட்டு வெளியே நகர முயன்றவளை, “என்ன மேடம், உங்க காஃபியைக் குடிச்சிட்டு எப்படியிருக்குன்னு கமெண்ட் சொல்ல வேணாம். இருங்க” என்றான்.

 

மதுவும் வேறு வழில்லாமல் நிற்க, ஒரு வாய் குடித்தவன் முகம் அஷ்டகோணலாக நிமிர்ந்து அவளைப் பார்த்தான்.

 

அவளும் ஓரக்கண்ணால் தன்னைக் கவனிப்பதைக் கண்டதும், ஏதும் சொல்லாமல் அந்த காஃபி முழுவதையும் குடித்தவனைத் திகைப்புடன் பார்த்தாள்.

 

“ரொம்பத் தேங்க்ஸ்! இந்த மாதிரி ஒரு காஃபியை நான் குடிச்சதேயில்ல” எனச் சொல்லிவிட்டுக் குளிப்பதற்காக எழுந்து பாத்ரூமிற்குச் சென்றான்.

 

மது இதை எதிர்பார்க்கவே இல்லை. ஒருவாய் குடித்துவிட்டு, உப்பு போட்டிருக்கிறது என்று வைத்துவிடுவான். ஏதாவது கேட்டால் நன்றாகப் பதிலுக்கு ஏதாவது சொல்லவேண்டும் என நினைத்துதான் கொண்டுவந்தாள்.

‘ஒருவேளை உப்புக்குப் பதிலாகச் சர்க்கரைப் பவுடர் போட்டுக் கொடுத்துவிட்டோமோ?’ என்ற சந்தேகத்துடன் எதையுமே யோசிக்காமல் கப்பிலிருந்த காஃபியைத் தன் வாயில் ஊற்றினாள்.

 

‘ம்…’ என்று முகத்தைச் சுழித்தாள்.

 

‘சே! இப்படி உப்பு கரிக்குது…’ என எண்ணியவள் நிமிர்ந்தாள்.

 

பாத்ரூம் வாசலில் நின்று அவளைப் பார்த்து கிண்டலாகச் சிரித்துக் கொண்டிருந்தான் அவன்.

 

அந்த அறையை விட்டுப் போனால் போதும் என ஓட்டமும் நடையுமாக அங்கிருந்து வெளியேற, சித்தார்த் சப்தமாகச் சிரித்தான்.

 

குளித்துவிட்டுச் சாப்பிட டைனிங்கில் வந்து அமர்ந்தவனுக்கு, தக்காளி சட்னியைக் கொண்டுவந்து வைத்தாள் மது. தானே அனைவருக்கும் பரிமாறுவதாக சொல்லி யாரையுமே அருகில் வரவிடவில்லை.

 

மது தனியாக தனக்கு எடுத்துவரும் போதே சித்தார்த் மது ஏதோ செய்திருக்கிறாள் என எண்ணிகொண்டே அந்தச் ச்ட்னியை தொடாமல் இருந்தான். ஏற்கெனவே சுரேஷுக்கு நேர்ந்ததை நேரில் பார்த்தவன். போதா குறைக்கு இன்று காலை அவனுக்கே நடந்த அனுபவம் எல்லாம் சித்தார்த்தை உஷாராக்கின.

 

மது திரும்ப கிச்சனுக்குச் சென்ற நேரம் அங்கே வந்த அஷ்வந்த், “வாவ், தக்காளி சட்னி வாசனை மூக்கைத் துளைக்குதே” எனச் சொல்லிகொண்டே சித்தார்த்தின் பக்கத்திலிருந்த தக்காளி சட்னியை பார்த்தவன், “பிரதர் கொஞ்சம் இந்தப் பக்கம் சட்னியைத் தள்ளுறது” என்றான்.

 

“உனக்கு இல்லாததா? மொத்தமும் நீயே எடுத்துக்கோடா” என்று பாசத்துடன் தம்பியிடம் கிண்ணத்தை நகர்த்தினான்.

 

மது அவசரஅவசரமாக, “அஷ்வந்த் நான் உங்களுக்கு வேற சட்னி கொண்டு வரேன். இது வேண்டாம்” என்றாள்.

 

“என்ன அண்ணி அண்ணனுக்காக ஸ்பெஷலா…” என கேட்டதும், “ஆமாம்” எனச் சொல்லிவிட்டுச் சித்தார்த்தைப் பார்க்க சித்தார்த் சிரிப்பை அடக்கிக்கொண்டு மதுவைப் பார்த்தான். மதுவின் முகம் கோபத்திலும், போட்ட பிளான் தப்பி விட்டதே என்ற ஆத்திரத்தில் முகம் சுருங்கி விட்டது.

 

சித்தார்த், “அம்மா ஏம்மா இப்போல்லாம் நீங்க பச்சை சுண்டக்காய் குழம்பு வைக்கறதில்லை?” என சம்மந்தம் இல்லாமல் கேட்டதும். ஹாலில் அமர்ந்திருந்த தேவகி, “பச்சை சுண்டக்காய் கிடைக்கல சித்தார்த்” என்றார்.

 

அவன் கேள்விக்குக் கவனமாக பதில் சொல்ல சிரித்தபடி சித்தார்த், “நம்ம வீட்லயே ஐந்தே முக்கால் அடிக்கு ஒரு சுண்டக்காய் செடி புதுசா வச்சிருக்கோமே… இனி, நிறைய சுண்டக்காய் கிடைக்கும்” எனச் சொல்லிவிட்டு எழுந்து சென்று கையைக் கழுவினான்.

 

“என்னடா சொல்ற நம்ம வீட்ல ஏதுடா சுண்டக்காய் செடி?” என்று தேவகி கேட்டுக்கொண்டிருக்க சித்தார்த்தோ மதுவைப் பார்த்து “நினைத்தது ஒண்ணு நடந்தது ஒண்ணு அதனாலே முழிக்குதே அம்மா பொண்ணு…” என பாடிவிட்டு வெளியே கிளம்பிச் சென்றான்.

 

பதினோரு மணிக்கு மது வீட்டிலிருந்து அனைவரும் வந்ததும் அவர்களுடன் பேசுவதும் சித்தார்த் வீட்டினரோடு அனைதிலும் ஒன்றாக கலந்து இருப்பதுமாக இருந்தாள். ராஜியும், விமலாவும் அவள் சித்தார்த் குடும்பத்தினருடன் சேர்ந்து கலகலப்பாகப் பழகுவதைப் பார்த்ததும் நிம்மதி அடைந்தனர்.

 

மது மாமா வீட்டினர் அனைவரும் இரவு உணவு வரை அங்கேயே இருந்தனர். மதுவிற்குத்தான் இரவு நெருங்க நெருங்க பயம் ஏற்பட்டது. காலையில் ஏதோ ஒரு தைரியத்தில் என்னென்னவோ செய்தாகி விட்டது. இப்போது என்ன செய்வது என பயத்துடன் அறைக்குச் சென்றாள்.

 

சித்தார்த் ஊஞ்சலில் அமர்ந்திருந்தான். மது சத்தமே இல்லாமல் கட்டிலில் வந்து படுத்துக்கொண்டாள். சிறிதுநேரம் கழித்து உள்ளே வந்த சித்தார்த், “என்ன மேடம் என்னைப் பார்த்தும் தூங்குவது போல நடிக்கிறீங்களா? அப்படியெல்லாம் கஷ்ட்ட படாதீங்க. நான் உங்களை ஒன்றும் சொல்ல மாட்டேன். சொல்ல போனால் உன்னோட இந்த குறும்பு தான் எனக்கு ரொம்பப் பிடித்திருக்கு. தேங்க்ஸ் மது” எனச் சொல்லவும்

 

கண்ணை திறந்து சித்தார்த்தைப் பார்த்த மது, “உங்களுக்கு என் மேல் கோபம் இல்லையா?” என விழிகளை விரித்து கேட்டதும், அவளையே இமைக்காமல் பார்த்த சித்தார்த், “என் மது மேல் எனக்கு எதற்கு கோபம் வரணும், சொல்ல போனால் உனக்குத் தேங்க்ஸ் சொல்லணும். தேங்க்ஸ் மது” என்றவன் அவள் கையை பிடித்து உள்ளங்கையில் ஒரு முத்தம் கொடுக்க, மது கையை இழுத்துக்கொண்டாள்.

 

“சாரி மது, டிபன் ரொம்ப நல்லாயிருந்தது. காலையிலேயே சொல்லணும் என்று நினைத்தேன்” என்றவன் புன்னகையுடன் படுத்துவிட,மதுவிற்குத்தான் உறக்கமே வரவில்லை. இதயம் கனப்பது போல தோன்ற தூக்கம் வராமல் புரண்டுகொண்டிருந்தாள். பக்கத்தில் படுத்திருந்த சித்தார்த்தோ நிம்மதியாக  உதட்டில் புன்னகையுடன் தூங்கிக்கொண்டிருந்தான். சித்தார்த்தின் முகத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தவளையும்,தூக்கம் தழுவியது.

About lavender

Check Also

Shenba Ninnai Saranadainthen -62

Download WordPress Themes and plugins.Free Download Nulled WordPress Themes and plugins.அத்தியாயம்—62   தூக்கத்திலிருந்து அலறிக்கொண்டு எழுந்த …

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *