யாழ் சத்யாவின் காதலும் கடந்து போகும்

Discussion in 'Short Stories' started by சத்யா, Jun 16, 2017.


Sponsored
  1. சத்யா

    சத்யா Pillars of LW LW WRITER

    Messages:
    313
    Likes Received:
    1,876
    Trophy Points:
    113
    காதலும் கடந்து போகும்

    “கவின்யா…! கவி…!!!

    பல வருடங்களுக்குமுன்பு நித்தமும் பல மணி நேரம் கேட்ட அந்தக் குரலைக் கேட்டதும் சர்வ நாடியும் துடித்து ஒடுங்க விதிர் விதித்துப் போய் ஸ்தம்பித்தாள் கவின்யா.

    ‘இவன் எங்கே இங்கே வந்தான்?” சிந்தையில் பல எண்ணங்கள் உதிக்க படபடத்த மனதை அடக்கிய படி இன்னமும் வேகமாக நடக்க ஆரம்பித்தாள். ஆனால் படபடத்த மனதோ நின்று அவன் சொல்வதைக் கேள் என்றது.

    தொடர்ந்து நடந்தவளை வேகமாக முன்னே சென்று மறித்தான் ரோஹன்.

    “கொஞ்சம் நில்லு கவி! உன்னோட கதைக்கணும்”

    “எனக்கு உங்களோட கதைக்க ஒண்டுமில்ல. தயவுசெய்து வழிய விடுங்கோ… நான் போகோணும்…”

    “கவி.. ப்ளீஸ்… ஒருக்கால் நான் சொல்லுறதைக் கேள்… அதுக்கு பிறகு உன்னை டிஸ்டர்ப் பண்ண மாட்டன். ப்ளீஸ் கவி… புறமிஸ்…”

    பத்து வருடங்களாக அவனைக் காதலித்தவள் அவனின் அந்த ஆழ்ந்த குரலின் அர்த்தம் புரிந்து பக்கத்திலிருந்த பூங்காவுக்கு சென்று ஒரு பெரிய மரத்தின் நிழலில் போடப்பட்டிருந்த இருக்கைகளில் ஒன்றில் போய் அமர்ந்தாள்.

    அவளுக்கு எதிரே இருந்த இருக்கையில் சென்று அமர்ந்தவன் அவள் கண்களை நேராக நோக்கி,

    “நேற்றுத் தான் லண்டனில் இருந்து வந்தனான். நைட் அம்மா நடந்தது எல்லாம் சொன்னவ. ப்ளீஸ் என்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக் கொள்ளு கவி!!” என்று நேரடியாக விடயத்திற்கு வந்தான்.

    அவனை உறுத்து விழித்தவள் “இதுதான் கதைக்க போறியள் என்றால் நான் போறன்” என்று விருட்டென்று இருக்கையை விட்டு எழுந்தாள் கவின்யா.

    “ப்ளீஸ் கவி… இந்த ஒரு தரம் நான் சொல்லுறதை பொறுமையாக கேள். .. பிறகு நான் உன்னை கரைச்சல் படுத்தேல… ப்ளீஸ்..”

    நீண்ட பெரு மூச்சொன்றை வெளியிட்டவாறே மீள அமர்ந்தவள்,

    “கெதியா சொல்லி முடியுங்கோ… நான் வீட்ட போகோணும்… அப்பா தேடுவார்…”

    “அதுதான் கேட்கிறனே கவி… ஏன் மாட்டன் என்றுறாய்? ராகுலோட ஒரு வருசம் வாழ்ந்திருப்பியா? இப்பிடியே தனி மரமா நிக்கப் போறியா? நாங்க பிரிஞ்சது விதி செய்த சதி கவி… நீ என்ன விரும்பியா அவனைக் கல்யாணம் பண்ணினனி? இல்லத்தானே… நடந்ததை மறந்திட்டு என்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக் கொள்ளு கவி…

    இன்னொருத்தன் பொண்டாட்டிய மனசாலயும் நினைக்கக் கூடாது என்று தான் லண்டனுக்கு போய் வேலை வேலை என்று அதிலேயே என்னை மூழ்கடிச்சன்… இனியாவது கல்யாணம் பண்ணிக் கொள்ளு என்று எல்லாரும் வற்புறுத்த தான் இப்ப ஊருக்கு வந்தனான்.

    வந்த எனக்குப் பெரிய அதிர்ச்சி அம்மா சொன்ன கதை… நீ ராகுலோட சந்தோசமா வாழ்ந்திட்டிருக்கிறதா நான் நினைச்சுக் கொண்டிருக்க இப்பிடி கடத்தப்பட்டு காணாமல் போயிருப்பான் என்று கனவிலும் நினைச்சுப் பாக்கல கவி…

    நடந்தது நடந்து போச்சு… எல்லாத்தையும் மறந்திட்டு என்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக் கொள்ளு கவி… நாங்க லண்டனுக்கு போய் புதுசா ஒரு வாழ்க்கையை ஆரம்பிக்கலாம்.”

    “ரோஹன்! நான் சொல்லுறதைப் பொறுமையாக கேளுங்கோ… நான் உங்களை உயிருக்குயிரா காதலிச்சன்… நீங்களே உலகம் என்று இருந்த காலம் ஒன்று இருந்துச்சு…”

    அப்புறமேன் கவிம்மா மாட்டன் என்றுறாய்.. ?” என்று கனிந்த குரலில் இடை மறித்தவனை

    “ப்ளீஸ் ரோஹன்! என்னைச் சொல்லி முடிக்க விடுங்கோ…”

    “ஓகே… ஓகே… சொல்லு… நான் குழப்பேல்ல…”

    நாங்க கம்பஸ் முடிக்கிற டைம்ல ராகுலிட பேரன்ற்ஸ் வந்து என்னைக் கல்யாணம் பேசிச்சினம். நல்லூர் திருவிழாவில என்னைக் கண்டவராம், பிடிச்சிருக்காம் என்று.

    வசதியான வீட்டு இஞ்சினியர் மாப்பிள்ளை. சீதனம் இல்லாமல் வலிய வந்த சம்பந்தம்… சாதகமும் நல்ல பொருத்தம்… என்ர அம்மா அப்பா எனக்குச் சொல்லாமலேயே மோதகமும் மாத்திட்டினம்.

    எனக்கு விசயம் தெரிஞ்சதும் உங்களைக் காதலிக்கிறதைச் சொன்னன்… நாங்க இந்து… நீங்கள் கிறிஸ்டியன்… அதனால உங்களை கல்யாணம் பண்ணிக் கொண்டால் தாங்கள் ரெண்டு பேரும் தற்கொலை பண்ணிக் கொள்ளப் போறதா மிரட்டிச்சினம்…”

    “இதைத்தான் நீ அப்பவே என்னட்ட சொல்லி நாங்க ரெண்டு பேரும் ஒத்த மனதாக நீ ராகுலை கல்யாணம் பண்ணிக் கொள்ளுறது தான் சரி என்று முடிவெடுத்தமே…?”

    “யெஸ்… அதுக்குப் பிறகு கல்யாணமும் நடந்திச்சு… நான் ராகுலிட்ட உங்கள காதலிச்ச விசயத்தைச் சொன்னன்.

    அவரும் அது தனக்கும் தெரியும்… என்ர அம்மா அப்பா உயிரோட இருக்கிற வரைக்கும் நிறைவேறாக் காதல் தானே… அதுதான் துணிஞ்சு பொம்பிளை கேட்டனான் என்றார்…

    முதலில அவரில ஆத்திரம் வந்தாலும் அவர் என்ர மனநிலையை புரிஞ்சு கொண்டு என்னோட அன்பாக நடந்தது எனக்கு ஆறுதலா இருந்துச்சு. அவரில கோபப்பட முடியல.

    ஒருநாள் என்னோட மனம்விட்டு கதைச்சார்.

    ‘கவிக்குட்டி! நீங்க ரோஹனை நினைச்சுக் கொண்டு இப்படியே இருக்கிறதும் அல்லது என்னோட சேர்ந்து புது வாழ்க்கையை ஆரம்பிக்கிறதும் உங்கட கையிலே தான் இருக்கு.

    நீங்களும் ரோஹனும் சேர்ந்து தான் என்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக் கொள்ளும் முடிவை எடுத்தனிங்க. உங்கட கண்ணில் பட்டு உங்களை சங்கடப்படுத்தக் கூடாது என்று அவனும் லண்டன் போய்விட்டான்.

    அடுத்து என்ன செய்யிற என்று நீங்கதான் முடிவெடுக்கணும். நானும் சராசரி மனுசன் தான். ரொம்ப நாளைக்கு பொறுமையாக காத்திருக்கேலாது’ என்று யதார்த்தத்தை வெளிப்படையாக சொன்னார்.

    அந்த உண்மை என் மனசை சுட்டது. ஏற்கனவே அவர் அன்பில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக என்னை இழக்க ஆரம்பிச்சிருந்த நான் முழு மனசோடு அவருக்கு மனைவியாக வாழத் தொடங்கினேன்.

    வீடு எப்போதும் சிரிப்பும் கலகலப்புமாக இருக்கும். ரொம்ப சந்தோசமாவாழ்ந்தோம். உண்மையை சொன்னால் உங்கட நினைவு ஒருநாள் கூட வரேல. ராகுலிட அன்பு என்னை அந்தளவிற்கு மாத்திடுச்சு. அதுதான் தாலிக் கயிறு மஜிக் போல.

    இப்பிடி நாங்க சந்தோசமா வாழ்ந்திட்டிருந்தப்ப தான் என்ர வாழ்க்கையில அந்த இடி வந்து இறங்கிச்சு.
     
    Last edited: Jun 16, 2017
    ammuyoga, riy, umadevi and 6 others like this.
     
  2. சத்யா

    சத்யா Pillars of LW LW WRITER

    Messages:
    313
    Likes Received:
    1,876
    Trophy Points:
    113
    கடைசிச் சண்டை நேரம் ஒருநாள் இரவு வெள்ளை வானில வந்த கும்பல் எங்களை எல்லாம் கட்டிப்போட்டிட்டு ராகுல அடிச்சு இழுத்திட்டுப் போய்ட்டாங்க. அந்த அதிர்ச்சியில ஹார்ட் அட்டாக்கில அம்மா மேல போய்ட்டா.

    ராகுலிட அம்மா அப்பா தம்பிய இங்க இருக்கிற இனி பயம் என்று ராகுலிட அண்ணா சுவிஸ் க்கு கூப்பிட்டிட்டார். என்னையும் அப்பாவையும் வரச் சொன்னவர். நான் மாட்டன் என்றிட்டன்.

    நானும் அப்பாவும் ஏறாத பொலிஸ் ஸ்டேஷன் இல்ல. ஆமிக் காம்ப் இல்ல. மனித உரிமைகள் ஆணைக் குழு, காணாமல் போனோர் சங்கம் என்று எல்லாத்திலயும் பதிஞ்சிட்டு இது தொடர்பா நடக்கிற ஆர்ப்பாட்டங்கள், உண்ணாவிரத போராட்டங்களுக்கு அப்பா போய்ட்டு வருவார். ஆர்ப்பாட்டங்களுக்கு நான் போய் எனக்கும் ஏதும் ஆகிட்டாலும் என்று அப்பா என்னைக் கூட்டிக் கொண்டு போறேல்ல.

    இப்ப பக்கத்து பள்ளிக்கூடத்தில் ரீச்சராக இருக்கிறன். பள்ளிக்கூடம் முடிய வீட்ட போனால் பக்கத்தில இருக்கிறபிள்ளைகள் ரியூசன் வகுப்புக்கு வருங்கள். பிறகு சமையல், சாப்பாடு, வீட்டு வேலை என்று காலம் போகுது.

    என்ர ராகுல் எப்பிடியும் திரும்பி வருவார் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு இன்னும் இருக்கு. கட்டாயம் வருவார்…” என்று விழிகளில் துளிர்த்த நீரைச் சுண்டி விட்டபடி தன் கதையை கூறி முடித்தாள் கவின்யா.

    கலங்கிய கண்களை முகத்தை அழுந்த துடைத்து மறைத்த படி,

    “உன்ர வேதனை புரியுது கவிம்மா! ஆனால் நீயே யோசிச்சுப் பார். காணாமல் போன யாரும் இன்று வரைக்கும் உயிரோட திரும்பி வரேல்ல. எட்டு வருசமாச்சு. பிறகு எந்த நம்பிக்கையில காத்து இருக்கிறாய்? இப்ப சரி...அப்பாட காலம் முடிய தனியாக என்ன செய்யப் போறாய்? கொஞ்சம் யதார்த்தமா யோசி கவி!”

    “நான் நல்லா தான் யோசிச்சுச் சொல்லுறன் ரோஹன். என்ர ராகுல் வருவார். என்ர நம்பிக்கை வீண் போகாது. நான் உயிரோடு இருக்கிற வரைக்கும் அவருக்காக காத்திருப்பேன். ராகுல மறந்து என்னால இன்னொருத்தரோட வாழ ஏலாது. அது நீங்களாக இருந்தாலும் கூட. ராகுலோட வாழ்ந்த அந்த ஒரு வருச நினைவுகளே எனக்குப் போதும். அதோடயே நான் வாழ்ந்து முடிச்சிடுவன்.

    இதுதான் நீங்கள் கதைக்க வந்த என்றால் நான் என்ர பதிலைச் சொல்லிட்டன். நான் போய்ட்டு வாறன் ரோஹன்” என்று அவனிடம் விடை பெற்றாள் கவின்யா.

    அவளுக்கு விடை கொடுக்க கூட முடியாமல் கனத்த இதயத்தோடு அவள் செல்வதையே பார்த்துக் கொண்டு அப்படியே அமர்ந்திருந்தான் ரோஹன்.

    கொஞ்ச தூரம் சென்றிருந்தவள் ஏதோ நினைத்தவளாக மறுபடியும் வந்தமர்ந்தாள்.

    “என்ன கவி?” என்று ஆவலோடு அவள் முகத்தை பார்த்தான் ரோஹன்.

    “உங்களுக்கு என்ர பக்கத்து வீட்டு வித்யாவை நினைவிருக்கா?”

    “ஓ… வடிவா நினைவிருக்கு. எப்பவும் உன்ர வாலைப் பிடிச்சுக் கொண்டு திரியுமே… சரியான வாயாடி. படிக்கிற காலத்தில உனக்குப் பின்னால வாறன் என்று கல்லெடுத்து எறிஞ்ச ஆள் எல்லே… அவள மறக்கேலுமே… இப்ப வளந்திருப்பாள் என்ன? கம்பஸ் போறாளோ? நல்ல கெட்டிக்காரி எல்லோ…” என்று வித்யாவின் அறுந்த வால்தனம் நினைவுக்கு வர மலர்ந்த சிறுநகையுடன் அவளைப் பற்றி விசாரித்தான்.

    “அவளிட அப்பா சின்ன வயசிலயே செத்திட்டார். அம்மா மட்டும் தான். தெரியும் தானே. கடைசிச் சண்டை நேரம் வன்னிக்கு அவையிட சித்திய பார்க்க என்று போய் அங்க மாட்டிட்டினம். பிறகு செட்டிக்குளம் முகாமில் இருந்த நேரம் இவளிட வடிவு அங்க இருந்த நாயளிட கண்ணில பட்டிட்டு. ஒருநாள் விசாரணை என்று கூட்டிட்டு போய் தங்கட வேலையைக் காட்டிட்டுதுகள்.

    அன்ரி எங்களுக்கு போன் பண்ணிச் சொல்லி அழுதா. நானும் அப்பாவும் என்ர நகையெல்லாத்தையும் வித்து அங்க ஆக்களைப் பிடிச்சு காசு குடுத்து ஒரு மாதிரி வெளில கொண்டு வந்திட்டம். இப்ப எங்களோட தான் இருக்கினம்.

    வித்யா அதுக்குப் பிறகு ரொம்ப மாறிட்டாள். எங்களோடயே அளந்து தான் கதைப்பாள். ஆள் இருக்கிற அரவமே வீட்டில கேட்காது. இப்ப கம்பஸ் முடியுது. அங்கயும் தானும் தன்ர பாடும். போறதும் வாறதுமா பிரமை பிடிச்ச மாதிரி திரியிறாள்” என்று ஒரு பெருமூச்சோடு சொல்லி முடித்தாள்.

    “ஐயோ ஜீசஸ்…! இந்த பிள்ளைக்கேன் இப்பிடி ஒரு நிலமை” என்று வாய் விட்டு புலம்பினான் ரோஹன்.

    “ரோஹன்! இதையேன் உங்களிட்ட சொல்லுறன் என்றால் நீங்க கல்யாணம் பண்ணுற ஐடியாவோட ஊருக்கு வந்த என்று சொன்னிங்க... ” என்று இழுத்தாள் கவி.

    புரிந்து கொண்டவனாக “இதுக்கு வித்யா ஓகே சொல்லுவாளா?” என்று யோசனையோடு கேட்டான்.

    “அவளை சம்மதிக்க வைக்கிற என்ர பொறுப்பு” என்று புன்னகைத்தாள் கவின்யா.

    “வித்யாக்கு நடந்தது ஊருக்குள்ள தெரியுமா?”

    இதையேன் கேட்கிறான் என்று யோசனையோடு நோக்க,

    “தப்பா நினைக்காத கவி! ஊருக்கு தெரியும் என்றால் அம்மாவை கன்வின்ஸ் பண்ண வேணும். தெரியாது என்றால் அம்மாவைக்கு சொல்லத் தேவையில்லை. மற்றபடி அம்மாவை வித்யாவை சந்தோசமா ஏற்பினம். நான் கல்யாணம் பண்ணினாலே போதும் என்ற மனநிலையில அவை இப்ப இருக்கினம்” என்று தன் சம்மதத்தை ஒரு மெலிதான புன்னகையுடன் தெரிவித்தான் அந்த நல்லவன்.

    “எங்களைத் தவிர வேற யாருக்கும் நடந்தது தெரியாது. நீங்க அவளைக் கல்யாணம் பண்ணிக் கொண்டால் உங்கட அன்பாலேயே அவளை மாத்திடுவிங்க என்ற நம்பிக்கை எனக்கிருக்கு ரோஹன். நான் கேட்டதுக்காக சரி சொல்லத் தேவையில்லை. வடிவா யோசிச்சு சொல்லுங்கோ”.

    இதில யோசிக்க என்ன இருக்கு கவி? யாரையோ கல்யாணம் பண்ணத் தானே போறன். அது வித்யாவா இருந்திட்டுப் போகட்டும். அவள இனி பழைய அறுந்த வாலாக்கிறது என்ர பொறுப்பு. நான் முழு மனசோட தான் சம்மதம் சொல்லுறன். நாளைக்கே என்ர வீட்டுக்காரரோட வந்து உங்கட வீட்டில் கதைக்கிறன். சரியா?”

    “ரொம்ப தாங்ஸ் ரோஹன்! இந்த உதவியை என்றைக்கும் மறக்க மாட்டன்.”

    “ப்ளீஸ் கவி! தாங்ஸ், உதவி அது இதென்று என்னை அசிங்கப் படுத்தாதை. வித்யா நான் பார்க்க வளர்ந்த பிள்ளை. அவளுக்கு நடந்தது ஒரு விபத்து. அவளுக்கு ஒரு நல்ல வாழ்க்கை அமைச்சுத் தர முடியுதே என்று எனக்கு நல்ல சந்தோசம். அவள் சம்மதிக்க வேணுமே என்ற தான் என்ர கவலை எல்லாம். என்ர கவியக்காவை கட்டாதவயை நான் கட்ட மாட்டன் என்று முகத்தை திருப்புவாளே…” என்று சிரித்துக் கொண்டே கூறினான்.

    “அதெல்லாம் கவலைப்படாதிங்கோ… அது என்ர பொறுப்பு. லண்டனுக்கு போனால் வேற சூழல், அவங்கட கலாச்சாரம், முக்கியமாக உங்கட அன்பு அவளை மாற்றும் என்ற நம்பிக்கை எனக்கிருக்கு. ஓகே ரோஹன். தேடப் போகினம். நாளைக்கு வீட்டில மிச்சத்தைக் கதைப்பம். நான் போய்ட்டு வாறன்” என்று நீண்ட காலத்துக்குப் பிறகு மிகுந்த மன நிறைவோடும் மகிழ்ச்சியோடும் வீடு நோக்கிச் சென்றாள் கவின்யா.

    “ஓகே கவி! நாளைக்கு சந்திப்பம்” என்றபடி ரோஹனும் தன்னாலும் ஏதோ செய்ய முடியும் என்ற திருப்தியோடு தனது மோட்டார் சைக்கிளை எடுப்பதற்கு சென்றான்.

    பாவப்பட்ட மண்ணிலே தமிழர்களாக பிறந்து அனுபவித்த கொடுமைகளில் ஒன்றுக்கு அந்த முன்னாள் காதலர்கள் இனிதே ஒரு தீர்வைக் கண்டு விடியலுக்கு ஒரு புது அத்தியாயத்தை ஆரம்பித்து வைத்தார்கள்
     
    prikar, ammuyoga, riy and 6 others like this.
     
  3. சத்யா

    சத்யா Pillars of LW LW WRITER

    Messages:
    313
    Likes Received:
    1,876
    Trophy Points:
    113
    வணக்கம் அன்பு நெஞ்சங்களே....

    நான் எழுதிய இந்த சிறுகதை தான் "உனக்காகவே நான் வாழ்கிறேன்" தொடர் கதையாக விரிந்தது. படித்துப் பார்த்து விட்டு உங்களுடைய கருத்துக்களைத் தெரிவியுங்கள்.


    மிக்க நன்றி.

    என்றும் அன்புடன்
    யாழ் சத்யா.
     
     
  4. Jan

    Jan Wings New wings

    Messages:
    215
    Likes Received:
    196
    Trophy Points:
    63
     
  5. Jeni Ragav

    Jeni Ragav Wings New wings

    Messages:
    39
    Likes Received:
    39
    Trophy Points:
    38
     
  6. rameshema

    rameshema Wings New wings

    Messages:
    103
    Likes Received:
    44
    Trophy Points:
    48
     
  7. riy

    riy Bronze Wings New wings

    Messages:
    519
    Likes Received:
    505
    Trophy Points:
    113
    Very nice and interesting yal....
     
     
Loading...

Share This Page